تبلیغات
روانشناسی - خودزنی قسمت دوم: افسانه‌ها و خرافات شایع در مورد خود زنی یا جرح خویشتن
چو رود که در مسیر دره می رود رونده باش / امید هیچ معجزی ز مرده نیست زنده باش

نگارش در تاریخ جمعه 25 آذر 1390 توسط اکرم: بانوی ماهتاب


ترجمه و گردآوری: احمرضا محمدپور، روانشناس بالینی، رواندرمانگر تحلیلی

1- جرح خویشتن به طور معمول یک تلاش نافرجام برای خودکشی است:

این افسانه علی رغم تمام مطالعاتی که انجام شده است هنوز وجود دارد. مطالعات نشان می دهد هر چند افراد مبتلا به جرح خویشتن ممکن است نسبت به دیگران در معرض خطر بالاتر خودکشی باشند اما آنها می‌توانند بین اعمال منتهی به جرح خویشتن و تلاش منتهی به خودکشی تمایز قایل شوند. اگر نگوییم بسیار، اغلب افراد مبتلا به جرح خویشتن شیوه‌های کاملاً متفاوتی در مقایسه با خودکشی کنندگان مورد استفاده قرار می‌دهند.

2- افرادی که مبتلا به جرح خویشتن هستند دیوانه اند و باید آنها را بست.

به یاد داشته باشیم که ترس می‌تواند واکنش‌های افراطی خطرناکی را فرابخواند. در برخورد با افرادی که به خود آسیب زده اند شما احتمالاً ترسی را احساس می‌کنید. در افراد مبتلا به جرح خویشتن عمل خشن یک واکنش افراطی است. بسیاری از درمانگران یا کارکنان سرویسهای بهداشت روان چون به اندازه کافی جرح خویشتن را نمی فهمند تلاش می‌کنند تا با به کار گرفتن ابزارهای افراطی جلوی آن را بگیرند، در حالی که تعداد کمی از افرادی که به خود آسیب می‌زنند نیاز به بستری شدن یا سایر اشکال مهار کننده دارند. اکثریت افراد مبتلا به جرح خویشتن نیاز چندانی به درمانهای روانپزشکی ندارند. بستری کردن یک فرد مبتلا به جرح خویشتن به شکل غیر ارادی و غیر داوطلبانه آسیب بیشتری به فرد وارد می‌کند. دلیل آن چیست؟ مشخص است زیرا فرد مبتلا به جرح خویشتن به دلیل فقدان کنترل بر احساس‌ها و حالت‌های هیجانی درونی فلج کننده‌اش دست به چنین کاری می‌زند. حالا اگر ما فرد را در موقعیتی قرار دهیم که کنترلی بر آن ندارد به این احساس‌های فقدان کنترل دامن می‌زنیم و اوضاع را از آنچه که هست بدتر می‌کنیم. افزون بر آن بستری کردن یا به کار بردن سایر شیوه‌های مهاری رابطه درمان بخش را تخریب می‌کند. اعتماد، ارتباط و روراستی رابطه دوسویه را از بین می‌برد. مواظب باشید اینجا جایی است که بایستی ما سطح و میزانی را که فرد قادر به آسیب زدن به خود یا دیگران است را ارزیابی کنیم. در اکثر موارد خشونت علیه خود به شکل جرح خویشتن زندگی فرد را تهدید نمی کند. دلیلش مشخص است زیرا جرح خویشتن به خوبی درک نشده است. متخصصان تیم بهداشت روان اغلب واکنش افراطی نسبت به ترس خود نشان می‌دهند تا اینکه نسبت به واقعیت پدیده جرح خویشتن عکس العملی مناسبی نشان می‌دهند. بنابراین اغلب می‌بینیم که متخصص بالینی برای غلبه بر ترس و کج فهمی خود درمان یا مداخله ای را انجام می‌دهد که هیچ مناسبتی ندارد.

3- افراد مبتلا به جرح خویشتن فقط می‌خواهند جلب توجه کنند.

همه ما در طول عمر رفتارهایی می‌کنیم که به منظور جلب توجه دیگران است: پوشیدن یک لباس زیبا و شیک، لبخند زدن به مردم، سالم کردن، تکان دادن صندلی و... جلب توجه الزاماً بد یا بیمار گونه نیست. اگر کسی آنقدر درمانده و ناچار شده است و آنقدر احساس دیده نشدن می‌کند ممکن است تنها راهی که برای او باقی مانده باشد بیان رنج و درد درونی اش بوسیله آسیب وارد کردن به بدنش باشد. بسیار کار اشتباهی است که به جای قضاوت بالینی دست به قضاوت اخلاقی بزنیم. بر این اساس اغلب افرادی که مبتلا به جرح خویشتن هستند زخمها و دردهای خود را پنهان می‌کنند. اغلب آنها آسیب رساندن به خودشان را عمیقاً به صورت یک راز شرم آور حفظ می‌کنند و جرأت رو به رو شدن با پیامدهای فاش شدن آن را ندارند.

4- خشونت منتهی به جرح خویشتن فقط برای دستکاری و بازی دادن دیگران است:

برخی افراد از آسیب‌های منجر به جرح خویشتن به عنوان تلاشی برای شکل دادن به رفتار دیگران در جهتی که می‌خواهند استفاده می‌کنند، اما این مطلب عمومیت ندارد. اگر شما احساس می‌کنید که کسی می‌خواهد با چنین رفتارهایی شما را بازی بدهد مهم ترین کار این است که بر آن چیزی که می‌خواهد تمرکز کنید و فکر کنید که چطور می‌توانید در حالیکه حد و مرزهای تقریبی و مناسب را حفظ می‌کنید در مورد آن با فرد رابطه برقرار کنید و به گفتگو بپردازید و روی موضوع‌های عمیق تر کار بیشتری کنید.

5- تنها افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی به خود آسیب می‌زنند:

این درست است که جرح خویشتن یکی از ملاکهای تشخیصی اختلال شخصیت مرزی (BPD) است. اما هنوز 8 ملاک مهم همتراز دیگر وجود دارد. نه هر فردی که مبتلا به BPD است به طور حتم مرتكب خودزنی می‎شود و نه فردی كه خودزنی كرده به طور حتم مبتلا به BPD است. بنابراین متخصصان لازم است به شکل شتاب زده بر روی هر کسی که به خود آسی می‌زند تشخیص BPD نگذارد.

6- اگر زخمها یا جراحات عمیق نیستند جرح خویشتن جدی نیست:

شدت زخمها و جراحاتی که فرد به خود وارد می‌کند رابطه بسیار کمی با سطح فشار روانی موجود در او دارد. افراد مختلف روشهای مختلفی برای جرح خویشتن دارند و تحمل آنها در قبال رنج متفاوت است. تنها راهی که می‌شود درجه درماندگی یک فرد را تعیین کرد پرسش از خود اوست تا اینکه بخواهیم بر اساس زخمها قضاوت کنیم. پس یادمان باشد هرگز برای خودمان فرضیه پردازی نکنیم در عوض فرضهای خود را قبل از اینکه به قطعیت برسد با خود شخص چک نماییم.


7- فقط دختران نوجوان و کم سن و سال به خود آسیب می‌زنند:

مطالعات نشان می‌دهد که دامنه سنی جرح خویشتن از 14 تا 60 سالگی یا حتی بالاتر از آن است. کما اینکه الزاماً فرد مبتلا مؤنث نیست. همچنین مبتلایان گستره 5 قاره را در بر می‌گیرند.




طبقه بندی: مطالب روانشناختی، 

 
 
 

 
.: Professional Themes in SWEET KISS :.
SWEET KISS